Toen God zich bekend maakte, kwam er een stroom op gang.
Vanuit het niets, iets.
Vanuit het duister kwam er een licht, het beginsel van leven.
Vanuit het onbekende, bekende God dat hij wilde vormen.
Uit de vormeloze massa vormde zich langzaam het leven.
Een big bang of iets anders, het maakt mij niet zoveel uit.
Voorop staat dat er leven kwam op een planeet,
in de kosmos opgenomen,
de aarde.

Wonderlijk toch dat er leven kwam,
een leven lang.

Heb je wel gehoord van de zeven, de zeven.
Heb je wel gehoord van de zevende sprong.

Een kinderliedje gesprongen en gezongen op het schoolplein,
niet wetende dat, dat dus het leven is.
Ze zeggen dat ik niet dansen kan,
maar ik kan dansen als een edelman.
En dat is 1 en dat is ze—e—ven.
1, 2, 3, 4, 5, 6, 7,
(al draaiende met je ogen dicht)
wie zal ik een zoentje geven?

Toen God zich bekend maakte,
wist ik niet waar ik vandaag zou staan.
Langs trieste wegen ben ik gaan begrijpen,
dat het leven gaat zoals het gaat,
een leven lang.

Ik ben meneer de Vries.
Als ik nies,
lijkt het net
alsof ik in mijn broek pies.
Toen zei tante Jo:
” Dat is ook zo.
Ik zeg niet zomaar wat,
je hele broek is nat.”

Ik ben tante Jo de Vries.
Als ik nies,
lijkt het net
alsof ik ook in mijn broek pies.
Toen zei mijn man:
” Nou, jij kan er ook wat van.”

Wij houden van gedogen,
dat spijt ons niet.
Ondanks veel verdriet,
hebben wij alles
bij elkaar gelogen.

in de groeve

van onzekerheid

blinkt ook

het ochtendgloren

het is nooit

te laat

om dood te gaan

Zoals jullie wel weten, ben in gereformeerd opgevoed.
De achtergrond raak je nooit kwijt.
Als je mijn bijdrage leest ” Wonderlijk” (230907) dan weet
je wat ik bedoel. Deel 1 en nu deel 2.

In mijn links zie je dat theologie mij bezig blijft houden.
Geloven in God maar dan iets anders dan vroeger.
En ik vind het gewoon fijn en aangenaam om mij bezig te houden
met vraagstukken zonder een oplossing direct te geven.
Die oplossing lees je hier en daar door de regels heen.

In deze nieuwe categorie “Meditatie” zal ik proberen
om gedeelten uit bepaalde geschriften te verwoorden
op mijn eigen manier.
Als zodanig wil ik niet belerend overkomen
maar gewoon delen datgene wat mij raakt.
Vroeger, toen en nu zijn er mensen geweest die vertelden
en nog steeds vertellen wat zo bijzonder is.

Diegene die het wil lezen, leze het.
Diegene die het niet wil lezen, sla het over.

Eén ding staat voor mij vast.
Het leven, al het leven
op deze planeet,
de aarde,
is een mysterie,
een groot wonder.

Voor jou,
voor mij,
het leven
voorbij
op weg
naar
ongekende doelen.

Of je nu leeft of je bent gestorven,
er is misschien wel veel meer
achter de horizon
dan je voor mogelijk
had gehouden.

Je kijkt je ogen uit als je ziet wat er allemaal
verdwijnt in boodschappenkarretjes.
Zo arm is Nederland dus niet, denk je dan.
Tegelijkertijd het schrille contrast.
Sint Nicolaas deelt voedselpakketten uit.
Er is meer armoede dan je denkt.

Wat ik geleerd heb tot nu toe in mijn leven is het volgende.

Iemand vraagt:” Wat wil je hebben? Noem alles maar op.”
Ik zou kunnen antwoorden:
” Nou, een nieuwe auto, meer geld, een prijs uit de lotto,
een groter of kleiner, in ieder geval, comfortabel huis, een goede TV,
een mooi orgel en ga zo maar door.”

Maar ik zal een ander antwoord geven:
” Datgene wat ik nodig heb.”

Dan is het leven pas echt geven en nemen,
mogen ontvangen en geven in geloof
met oprechte verantwoordelijkheid.

In mijn boodschappenkarretje zit niet zoveel
dan alleen datgene wat ik nodig heb
omdat ik geloof in JOU, jou en mij.

Ik wens jullie goede dagen.

Het is weer 7 oktober geweest.
De dag die door de VN is uitgeroepen als de ” Dag van het kind.”
Zie slot van mijn epistel 311006 ” Rechten van de mens. Verdrag voor de rechten van het kind. Cat.Algemeen. En 071006 . Cat. Algemeen.

Dat je op verschillende manieren iets kunt duidelijk maken is wel duidelijk.
Zo schoot mij het te binnen, op 7 oktober j.l., om een schilderijtje met woorden te maken omtrent een kind.
Ik noemde het De Hemel.

DE HEMEL

” Opa, bestaat de hemel?”

” Ja jongen, de Hemel bestaat.”

” Maaaar, waar dan?”

” Overal waar jij de hemel ziet.”

” Ook bij de haringkar bij ons om de hoek?”

” Ja, ook bij de haringkar op de hoek.”

” Ook bij die rare meneer, die wij in Amsterdam hebben gezien?”

” Ja jongen, ook bij die man.”

” En uuhh, ook in onze nieuwe auto?”

” Ja, als je maar niet te hard rijdt.”

” Dus Opa, de hemel is overal.”

” Ja, als je het maar wilt zien.”

” Nou Opa, bedankt. Daaag Opaaaa! Tot morgen.”

” Dag, lieve jongen.”

Opa liep langzaam naar binnen,
ging aan de keukentafel zitten,
vouwde glimlachend zijn grote handen
en fluisterde: ” Die jongen toch. Dank U wel.”

WEBLOG VAN FREEK – 2

DEEL 2

230907

WONDERLIJK

Een nieuwe computer, Windows XP
Mijn Web – log,
Deel 2

De meeste vloeken en lelijke woorden uit Deel 1 zijn verwijderd.
De boosheid, de frustratie is voorbij.
Er zal een wat andere toon gaan klinken.
Het geloof is anders geworden.
Nog best wel twijfels en vragen maar dat vind ik niet meer erg.
Ik geloof in God maar heb nog wel moeite met kruis en Drie-eenheid.
Ik blijf geloven in de goedheid, liefde en vrede.
Ik blijf geloven in de stilte.
Geen Halleluja gloria bewegingen en/of zweverigheid.
God als een werkelijke kracht in mijn bestaan als eindelijk rust in mijn hart.
Steeds meer ga ik weer genieten van de verhalen uit de Bijbel.
Al die opgedane kennis wordt steeds meer tastbaar en toepasbaar.

Voordat ik verder ga wil ik jullie, in mijn eigen woorden, zo’n verhaal vertellen.

“Er was eens een man, die onder een jeneverboom zat.
Hij zag het niet meer zitten, wilde niet verder en ging slapen.
Hij wilde sterven.
Er kwam een engel, raakte hem tot twee keer toe aan, gaf hem eten en drinken
en de kracht om verder te gaan.
De man at, dronk en na de tweede keer stond hij op en ging verder.
Uiteindelijk ervoer hij God, zijn aanwezigheid.
Niet in een storm.
Niet in verscheurde bergen.
Niet in verbrijzelde rotsen.
Niet in aardbevingen.
Niet in vuur.
MAAR:
in de zachte stilte,
het suizen van een koele wind.”

Waarom begin ik Deel 2 zo?

23 juni schreef ik mijn laatste stukje “Wijsheid.”
Ik besloot met de woorden:
“Wie je bent.
Jouw gaven,
jouw emotie,
jouw wijsheid.”

Toen ik dat schreef was ik al behoorlijk ziek.
Daarna ging het snel slechter.
Binnen een zeer korte tijd begon ik veel vocht vast te houden.
Van 85 kg naar 106.5 kg. Ik ontplofte bijna. Kon haast niets meer.
Ik kreeg hartklachten en het ademen ging zwaar.
Hart/maag/lever/nierfalen.
Met spoed opgenomen in het Ziekenhuis.
Daar werd ik geler en geler. Compleet gestoord bloedbeeld.
Diverse onderzoeken. Een hele reeks aan medicijnen.
Natriumarm dieet en vochtbeperking.
Gezwachtelde benen.
Ja, daar lig je dan.

Geheel op mijzelf teruggeworpen.
In de kraag gegrepen.
De randen van mijn bestaan gezien.
Als er toen niet was ingegrepen dan zou ik er nu niet meer geweest zijn.
Ik heb vaak gedacht aan het verhaal wat ik jullie net vertelde.

Uiteindelijk ben ik toch blij dat het zo gegaan is.
Wonderlijk toch.

In het Ziekenhuis is mijn vader op bezoek gekomen, helemaal uit Drachten.
Verzoening.
Inmiddels ben ik weer thuis.
Alle vormen van Hepatitis worden onderzocht.
Binnenkort weer een maag/darm onderzoek.
Dieet, medicijnen, vochtbeperking.
Ik ben gelukkig weer heel veel vocht kwijtgeraakt.
Vanmorgen woog ik 88 kg, schoon aan de haak.

Inmiddels ben ik ook in Drachten geweest en logeerde bij mijn vader.
Het is een lieve, vriendelijke oude man geworden.
Hij kan niet meer zien met zijn rechteroog en leest met een loep.
Ik heb hem voorgelezen.
Hij heeft voor mij gekookt en ik voor hem.
Geen frustratie en boosheid meer bij het zien en ervaren van dingen uit mijn jeugd.
De foto van mijn moeder.
Eindelijk rust.
Hij 82 en ik 48.
Het is weer goed tussen hem en mij.
Samen de tijd gekregen om het weer goed te maken en te houden.

En in de zachte stilte,
in het suizen van een koele wind,
is God aanwezig.

WONDERLIJK.

Beste mensen,

U zult wel denken, waar is hij gebleven?
Ik zit nu even bij een kennis want mijn computer is stuk.
Eerdaags zullen jullie wel weer wat van mij lezen
maar een nieuwe computer is niet goedkoop.

Je kunt nof steeds reageren want van tijd tot tijd mag ik bij mijn kennis even het ineternet op.

Heb het goed en houd het alzo.

In de afgelopen tijd heb ik bijzondere gesprekken gehad.
Ook met Joris, een goede vriend. ( Zie toegevoegde link)

Soms is het goed om iets te herhalen.
Wat in vervlogen tijd is gezegd, nog eens kort weer te geven.
Ik mailde naar iemand het volgende:

“In de afgelopen jaren heb ik het afgeleerd ( staat ook ergens op mijn log ) om een balans te vinden tussen gevoel en verstand.

Als iemand de wijsheid heeft gevonden door het gevoel, dan is daar niets mis mee.
Als iemand de wijsheid heeft gevonden door verstand, dan is daar niets mis mee.
Als iemand de wijsheid heeft gevonden door die twee te combineren,
dan is daar niets mis mee.
Het gaat erom wie je bent en niet om wie je wilt zijn.
Maar zie dat maar eens duidelijk te maken aan instanties enz.”

Wie je bent.
Jouw gaven,
jouw emotie,
jouw wijsheid.

Na zoveel seriositeit, wat luchtigheid.

Op een dag belde hij aan.

Ik ben meneer de Vries.
Als ik nies lijkt het net
alsof ik in mijn broek pies.
Toen zei mijn vrouw,tante Jo:
” Dat is ook zo,
ik zeg niet zomaar wat,
kijk en voel zelf maar,
je hele broek is nat.”

Een paar dagen later.

Zij belde aan.

Ik ben tante Jo de Vries.
Als ik nies lijkt het net
alsof ik in mijn broek pies.
Toen zei mijn man:
” Nou, jij kan er ook wat van.”

Een paar dagen later nodigde ik hen uit voor een etentje.

Toen zeiden ze tegelijkertijd:

“Wij houden van gedogen.
Het spijt ons,
maar wij hebben alles
bij elkaar gelogen.”

Ik zwaaide ze na
en dacht:
tsja.